Hoe lastig de dingen kunnen zijn

Dit is mijn eerste log. En ik snap eigenlijk niet waarom ik hier niet eerder ben opgekomen, om te gaan schrijven. Als ik terug denk aan de tijd toen ik een meisje was, dat op de basisschool zat. Was ik gek op schrijven, verhaaltjes schrijven. Dat vond ik super leuk om te doen, en ik was er zelfs goed in ook! Kwam ik met mijn verhaaltjes in de schoolkrant. Het waren altijd vrolijke verhaaltjes. Verhaaltjes waar je blij van wordt. Maar hier, op deze blog wil ik echte verhaaltjes schrijven. Verhalen die bij mij horen. Verhalen die mij maken tot wie ik nu ben. Want die verhaaltjes van vroeger op de basisschool waren fantasie. Wat ik hier ga schrijven zijn verhalen die echt zijn. Verhalen die mij vertellen. Mijn verhaal. 

Ik weet dat een babytje krijgen het mooiste is wat er is voor veel mensen in de wereld. Maar ik twijfel steeds meer of mensen ook weten hoe kostbaar zoiets is, zo'n leven. De mensen van tegenwoordig nemen het voor lief, een kindje krijgen. En gedragen zich er ook wel na dat het belanrijk is.  Maar volgens mij hebben ze geen idee wat voor kostbaars ze in hun handen hebben. Dat zo'n leven in de handen ligt van iemand anders. En dat jullie, papa en mama. Die levens kunnen kneden tot wie ze straks als persoon zijn. Dat is een verschrikkelijk grote verantwoordelijkheid.

Want ik weet, dat als die papa en mama dat babytje  maar laten, zo'n babytje geketend is als persoon later. dat het door heel veel pijn moet gaan. En dat dat vreselijk was. Want ik was zo'n babytje, ik was zo'n basisschool kind, zo'n jong volwassene. waarvan de papa en mama maar wat deden. En waar ik nu elke dag nog heel erg last van heb.

En dat is waar ik over ga schrijven, dat zijn mijn verhalen.